[Gündem] "Gri Ruhlar" / Roman / Yazan: Philippe Claudel / Çeviren: Barış Behramoğlu / Doğan Kitap

"BURADAYIM… KADERİM BURASI"

1917 yılında, dondurucu soğuk rüzgârların estiği, Kuzey Fransa'nın küçük bir kasabasında korkunç bir cinayet işlenir. Kasabanın uzağındaki siperlerde savaş hâlâ devam etmekte, mermi ve top sesleri gökyüzünde yankılanmaktadır. Ancak kasaba halkı bu savaşa dahil edilmemiştir, zira savaşa kaynak sağlayan fabrikada çalışmaları gerekmektedir.

Bir sabah, hancının 10 yaşındaki güzel kızı öldürülmüş olarak bulunur. Tüm şüpheler kasabanın yakınlarında yakalanan iki asker kaçağı üzerinde yogunlaşır. Kasaba halkının hıncı büyüktür. Hızlı ve acımasız bir yargılama gerçekleşir…

Yirmi yıl sonra, kasabanın polis memuru olayı tekrar araştırmaya ve kayıp parçaları bir araya getirmeye başlar.
Adaletin yerini bulmadığına ve delillerin yetersiz olduğuna inanmaktadır. Araştırma derinleştikçe, küçük kızın ölümünün o zaman işlenen tek suç olmadığı da ortaya çıkacaktır…

–––––– • ––––––

"Bireysel ve toplumsal suçun şaşırtıcı boyutlarını gözler önüne seren tam bir başyapıt!" (Daily Mail)

"En küçük ayrıntıların, en önemsiz gözüken karakterlerin bile keskin bir etki bıraktığı, mücevher gibi bir roman… Ancak bu lanetli bir mücevher; öyle ki savaşın insanlar üzerindeki tahribatı ve toplu ruh halini hepimizin yüzüne çarpıyor…" (The Independent)

Kitaptan

"İşte sona doğru yaklaşıyoruz. Hikâyenin ve benimkinin sonuna. Mezarlar, ağızlar gibi uzun zaman önce kapandılar. Ölüler artık taşlarda yarı silinmiş isimlerden ibaretler: Gündüz Güzeli, Lysia, Destinat, Ağır, Barbe, Adélaïde Siffert, küçük Bröton, tipograf işçisi, Mierck, Gachentard, Bourrache'ın karısı, Hippolyte Lucy, Mazerulles, Clémence... Sık sık onları toprağın o soğuğu altında hep beraber karanlığı paylaşırken hayal ediyorum. Uzun zamandır gözlerinin çukurlaşıp, ellerinin çözüldüğünü, etlerinin dağıldığını biliyorum.

Bunca yıl neyle meşgul olduğumu, bugüne kadar neler yaptığımı merak edeniniz olursa, ona verebilecek hiçbir cevabım yok. Yıllar bana uzun gelmiş olsalar bile, ben onların geçtiğini fark etmedim. Bir alevi canlı tutarak karanlığı sorguladım. Bunu yaparken, bol miktarda tamamlanamamış cevap parçacıkları elde edebildim.

Tüm hayatım birkaç ölüyle yaptığım sohbetlerden ibaret. İşte bunlar sayesinde var olmaya devam edebildim. Sona yaklaşabildim. Clémence'la konuştum ve diğerlerini canlandırdım. Onları yeniden ortaya çıkartıp, hareketlerini görmek, sözlerini bir kez daha işitebilmek, gerçekten doğru duyup duymadığımı sorgulayarak geçirmediğim gün sayısı çok azdır.

Sonunda bir gölge yakalamayı başardım derken, peşinden bir başkası gelip yeni bir ışık daha üflerdi ve bana da çevremdeki külleri havalandırmak kalırdı. Her şey benim için bir öncekinin tekrarlanmasından ibaretti.

Belki de bunu sürdürmemin, hiç değişmeyen, her zaman benimki olan bu tek sesli sohbeti devam ettirmemin tek nedeni, suçlusu yine kendi hayatlarımızın sıradanlığı olan bu cinayetin bile sıradan olmasıdır. Hayat gerçekten çok ilginç. Dünyaya neden geldiğimizi ve neden burada kaldığımızı hiç bilemeyecek miyiz? Dava'yı bu şekilde araştırmamın nedeni asıl soruyu sormamak için kullandığım bir yöntem olabilirdi. Joséphine'in de dediği gibi ne beyaz ne de siyah, gri, tamamen gri olan ruhlarımızda, beynimizde canlanmasını, onu görmeyi, dudaklarımızın ucuna gelmesini hiç istemediğimiz o meşhur soruyu sormamaktı amacım.

Bana gelince. Ben buradayım. Hiç yaşamadım. Sadece hayatta kaldım. Arada ürperiyorum. Bir şişe şarap açıyorum ve kayıp zaman parçacıklarını kafamda döndürerek içiyorum." (Sayfa 197)

Yazar hakkında

Başa dön