"Hiç/Kimse Olmaya…" | Ahmet Uysal

kızıl orman gülünü sevdin sen,
hazla ateşe atarak yüreğini;
dağın öte yüzünde uzak,
iğne yapraklı dal ucuydun,
dokununca büyüsü bozulan…

ya da yağmurlu sokaklarda,
evini bulamayan çocuk,
ıslak kedilerin yalnızlığını
sürükleyen uçurum yoluna,
hiç/kimse olmaya giden…

aldatılmış ıssızlık perisi,
belki de tuz gölü buğusudur;
sabah bürümcüğü bedeniyle
bulduğum; adı "hayal/şiir" olan,
aşklar ve masallar karışımı…

biliyorum, geceleri oradasın,
ırmak ağzına gerili ağınla;
suyun durgun uzanışında
kum olup değmemi bekliyor,
safran ışıklı ak sabahlığın…

hiç/kimsemsin eriyip gidecek,
sonsuz senfonisinde kırların…