[Şiir]"Hindistan Cevizi" - Derya Telseren

Annem anlattı geçen,
Ben küçükken bir gün,
bundan da küçükken,
dalgalı bir denizin sahilinde yürürken
bir hindistan cevizi basmış ayağıma.
Derken onu eğilip yerden almışım,
ve sallamışım iki elimle tutup.
Hindistan cevizi dile gelmiş o an,
demiş; ''ben senin kaderinim!''
Beklenmedik bir söz ve iddiali bir laf
bakılırsa boyuna posuna küçük hindistan cevizinin.
Demişim; ''Neden? Ne sebeple?''
Dile gelmiş o da; ''Sen şimdi ufaksın,
                     daha su gibi akışkan aklın,
                     her yöne ve fikre açıksın;
                     ama gün gelecek bir kabuk saracak etrafını
                     kalbin gibi beyaz olacak rengi,
                     içindeki özü koruyacak
                     ve onun esansını taşıyacak,
                     ama an gelecek
                     yemek isteyecekler seni
                     görünce gemi yelkeni gibi bembeyaz
                     ve övünçle dalgalandığını.
                     Dışına bir kabuk daha öreceksin sen de
                     sert mi sert benim gibi
                     ve yıllarla katılaşacak o kabuk,
                     eline alanlar seni taş sanacak.
                     Koklayanlar seni yere atacak.
                     Bir tek seni bazıları fark edecek,
                     onlar da eline alıp sallayacak.
                     Anlayınca içinin gerçeğini,
                     delmeye kırmaya çalışacaklar.
                     İzin vermeyeceksin!
                     Gidip bir gün kendini
                     Bir sahilde bir çocuğa vereceksin,
                     ve eğilip kulağına;
                     ''Ben senin kaderinim diyeceksin!"