[Şiir]"Neyzen" | Betül Tarıman |
|
söyleyip gideceğim buradan beni kendime sevdiren söz hayat sen öne geç ölüm arkaya yani dünün biçimlendiği bir el hep aynı nezakete uzamış değil tam on iki parmağı var on iki günde on dört ay bereketsiz toprakmış yılda dört kez kendine batıp çıkıyor batsın! sanki doğmuşum gibi ondan haydarabat'tan zordu güç okunurdu yüzün diyor and olsun ki kendime gideceğim kalmaya geleceğim kendime bıraktığım yerden söz de yorulacak derdime kapanmaktan bir cam kırığı ıssızlık olsa ne fark eder ne zaman şehla olduğumu söylesem kimsesizliktir doğumun eşiğinde uzatır derinliğin sesini üfler içime neyzen
|
|