"İsa… Muhammed… Tanrı" - Educator

"HAYATTAN HİÇBİ ŞEY UMMUYORUM..."

-Ebeveynler... Anne ve babalarımız. Sevgililerimiz gibidir. Onların yanında ne kadar fazla kalırsak o kadar sorun olur. O kadar kavga gürültü olur. Sevişmediğimiz sürece, dedim.
- Ailemle sevişemem, dedi eleman.
Yanılıyordu, onlarla da sevişilebilirdi aslında. Ama bu sırrı ona vermedim. Kendisi bulsun istiyorum. O kadar küçük biri ki ne yapacağını bilmiyo şu anda. Sevgilisinden ayrılmış aylar önce; ama telefon konuşmaları sürüyor. Ben bi şey demiyorum ona. O anlatıyo ben
susuyorum. Anlatıyo susuyorum. İçiyoruz anlatıyo. Anlattıkça içiyoruz, içtikçe anlatıyo bıkmadan… ben duymuyorum o konuşuyo. Soru sormuyo anlatıyo, içiyoruz.
Eve gidiyorum zamanı gelince düşünüyorum. Uykusuzluk... beynimin içinde geziyo, kafamda sabaha kadar filler düzüşüyo. Sanki birbirleriyle değil de beynimle sikişiyo… Ağrı kesici haplar, uyku ilaçları, uyuşturucular, nafile; uykusuzluk dibe vuruyo ben tavan yapıyorum...
"Hayattan hiçbi şey ummuyorum" yazıyodu mezar taşında ve "hiçbi şeyden korkmuyorum..." Özgürüm... Haklı özgür artık Tanrı'nın oğlu.... Düşünüyorum sanrılar gözümün önünde ya da günler sonra uyku kafamın içine geliyo, ama hatırlıyorum.
İsa'yı çarmıha geriyorum, Muhammed'in ağlarını kuruyorum ve onu kurtarıyorum. Tanrı'dan plaket alıyorum... Götüme sokuyorum... Rüya işte, benim rüyamdan ne bekleyeceksiniz ki! Uyanıyorum. Saatin kaç olduğundan haberim yok...
Telefonuma elimi atıyorum, kapanmış... Şarjı arıyorum fişe takıyorum, açıyorum, pin kodu ve açılış mesajı...

"EDUCATOR"

Bekleme... Mesajlar geliyo, bakmıyorum, kimden olduğunu bilmiyorum... Uzanıyorum. Midem sırtıma yapışmış vaziyette bi sigara yakıyorum. Sanki günlerdir içmiyomuşum gibi ardından bi tane daha... Saate bakıyorum, sanki telefonumu elime almamı istermiş gibi telefon çalıyo...
- Alo!
- Alo!
- Alo!
- Alo!
- Uzatmayalım…
- Bence de…
Telefonu kapatıyorum.
Tekrar arar.
- Alo!
- Neden kapattın?
- Uzatmayalım, dedim. Sen de bence de, dedin. O yüzden kapattım...
- Ben alo kelimesini uzatmayalım dedim, ama neyse…
- Tamam. Ne istiyosun, ne söyleyeceksin ya da ne saçmalayacaksın?
- Sadece merak ettim...
- Saçmalama kapatmam gerek...
- Kapatma...
- Saat kaç...
- Yedi.
- O kadar oldu mu yaa... tarih ne peki?
- Ayın 25'i…
- Lanet olsun bugün işe gidecektim ben...

Kafam allak bullak oluyo. En son ne zaman içtiğimi hatırlamaya çalışıyorum. Oradan kaç gün uyuduğumu bulmaya çalışıcam... Telefonu masaya bırakıyorum. Düşünüyorum. Telefondaki ses bi şeyler söylüyo... Alıyorum elime.

- Keser misin! Burada bi şey düşünüyorum...
Dit dit dit dit...

Kapatmış...